Gdyby za to płacili, to byłabym już milionerką

Dawno, dawno temu, miałam może z 9 lat, wraz z moją przyjaciółką Y. postanowiłyśmy, że nadszedł najwyższy czas, by zarobić swoje pierwsze pieniądze. Długo się nie zastanawiałyśmy i na pomysł naszego biznesu wybrałyśmy sprzedaż własnoręcznie namalowanych obrazków. O ile Y. malowała całkiem ładnie (w końcu ma Tatą artystę, część Jego dzieł możecie zobaczyć pod tym linkiem) o tyle o mnie nie można było powiedzieć tego samego. Kwadratowe głowy i ramiona, nos w kształcie dwóch kropek jak u świnki Pigi, nieproporcjonalnie wielkie stopy i dłonie, to tylko niektóre znaki charakterystyczne moich rysunków. W każdym razie klamka zapadła, a my chcąc nie chcąc musiałyśmy zaopatrzyć nasz sklep z dziełami sztuki, co sprowadzało się do tego, że dorwałyśmy kilka białych kartek do ksero i zaczęłyśmy rysować.  Uznałyśmy, że 10 rysunków na początek to wystarczająca liczba i postanowiłyśmy rozpocząć sprzedaż. Naszymi pierwszymi kupcami zostali rodzice Y. płacąc nam ok. 1 zł za rysunek i, UWAGA, nie biorąc od nas rysunku, mówiąc "że to na dobre rozpoczęcie biznesu". 

vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy


Zachęcone takim wspaniałym debiutem postanowiłyśmy, że nie ma co czekać, trzeba rozpocząć sprzedaż na poważnie. Przed bramę podwórka, wychodzącą prosto na dosyć ruchliwy chodnik, wystawiłyśmy stolik, na którym poukładałyśmy nasze rysunki. Na stoliku położyłyśmy również jabłko, które miałyśmy skonsumować, gdyby podczas dnia pracy (a był to środek lata) naszła nas taka potrzeba. Parę osób z zaciekawieniem przyglądało się naszemu nietypowemu straganowi, niestety (nie wiedzieć czemu!) nikt nie chciał zakupić rysunków! W pewnym momencie przed naszym stoiskiem zatrzymał się młodzieniec (na oko 2 razy starszy niż my w tamtym czasie) przejeżdżający rowerem.  Zapytał dziarskim tonem:
- Co tu sprzedajecie Dziewczyny?!
-Własnoręcznie namalowane rysunki w cenie po 1 zł każdy. - odpowiedziała dumnie któraś z nas.

Chłopak jeszcze chwilę się poprzyglądał, ale chyba nie trafiłyśmy w jego gust, bo niestety nic nie wybrał. Zapytał jednak:
- A czy jabłko też jest na sprzedaż?

I wtedy w mojej głowie zaczęła się gonitwa myśli, co mu odpowiedzieć, co mu odpowiedzieć?! I w momencie, gdy już prawie chciałam oznajmić, że nie, spojrzałam na Y., a w jej oczach ujrzałam ni mniej, ni więcej, jak miliony malutkich pulsujących dolarków! W takiej sytuacji jedyną właściwą odpowiedzią było:
- Tak, tak, my w to w sumie prowadzimy sklep wielobranżowy i jabłko też jest na sprzedaż!
- O super, a po ile?

I tutaj z Y. nie mamy pewności, bo szmat czasu zatarł już w naszej pamięci dokładną kwotę, ale jeśli wierzyć naszym wspomnieniom z tamtej chwili, to było to 5 zł. 5 zł za jedno jabłko!!!

Gdy chłopak wręczył nam monetę, wziął jabłko i się pożegnał, my nie mogłyśmy uwierzyć w nasze szczęście. Patrzyłyśmy na siebie nie będąc do końca przekonane czy to jakiś sen na jawie,  czy jednak naprawdę zrobiłyśmy przed chwilą biznes życia! Pobiegłyśmy z Y. do jej rodziców z prośbą o rozmianę piątaką na drobne, bo przecież musiałyśmy podzielić się zyskiem!

vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy

Gdybym tylko mogła swoje zabawne wspomnienia z dzieciństwa lub wczesnej młodości (starość nie radość, jak to mówią!) wymieniać na monety, to uwierzcie byłabym już milionerką. 

Inne rzeczy, dzięki którym bardzo szybko mogłabym się dorobić, gdyby za nie płacili:

  • włączanie kilka razy drzemki każdego poranka (niech będzie 50 zł za każdą drzemkę, dziennie zarobiłabym ok. 200 zł, co w prostej kalkulacji oznacza, że po 14 latach mogłabym zarobić już pierwszy milion!)
  • odkładanie rzeczy na później (10 zł za każdą odłożoną na później czynność, bach i co najmniej 50 zł wpada każdego dnia do kieszeni!)
  • marzenie o krajach, które chciałabym odwiedzić - no i tutaj milionerką zostałabym zdecydowanie szybciej, bo tych krajów, które są na mojej dream list jest naprawdę bardzo dużo!
  • powracanie wspomnieniami do mojego ukochanego Porto
  • wycieranie okularów koszulką (chyba są już permanentnie brudne, dlatego na nich zarobiłabym dosyć szybko, ale to głupiego robota, dlatego już niedługo będę miała nowe oksy, o czym z całą pewnością Was poinformuję)
  • No i tak bym mogła wymieniać do jutra....
No i właśnie tak zamiast zarabiać prawdziwe pieniądze, zastanawiam się, co by było, gdyby ktoś mi płacił za nic nierobienie, albo wręcz przeciwnie, robienie bardzo wielu niepotrzebnych rzeczy (oczywiście, marzenie o krajach, które chce się odwiedzić, jest jak najbardziej przydatną czynnością)!

Jakiś czas temu natknęłam się na artykuł dotyczący zasady jednej minuty. Chodzi o to, by robić od razu czynności, które nie zajmą nam więcej niż jedną minutę. Banał - pomyślicie, jako i ja pomyślałam na początku. Ale niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nigdy się nie pomylił! Parę dni stosowania tej zasady i okazało się, że o wiele przyjemniej jest wrócić do domu, w którym łóżko w sypialni jest pościelone (1 min,), kosmetyki nie leżą porozwalane na stole/ biurku/ toaletce (30 sekund), gary nie piętrzą się w zlewie (1 minuta, gdy się myje na bieżąco, lub wkłada od razu do zmywarki),  a skarpetki, albo co gorsza jedna skarpetka, bo druga zaginęła w tajemniczym okolicznościach, nie spoglądają na nas smutno z podłogi (25 sekund). 

No i chyba żadna z Was mi nie zaprzeczy, że leniuchowanie lub oglądanie seriali bez wyrzutów sumienia, że w domu syf, śmieci niewyniesione, na krótkiego maila nie zdążyło się odpowiedzieć, no i Mama też czeka od kilku dni na odpowiedź na sms-a, no bo przecież nie było kiedy, jest dużo bardziej przyjemniejsze!

Super, ekstra, ale po co w ogóle to? Przecież i tak by to zajęło jedną minutę, więc czasu nie zaoszczędzimy! Niby prawda, ale jednak nie do końca. Bo jak mamy czystą głowę, to tak jakoś lepiej się żyję i czas przyjemniej leci i w ogóle wszystko jest jakieś fajniejsze I można książkę poczytać w spokoju, albo obejrzeć odcinek Belfra, albo leżeć po prostu i rozmyślać jaki biznes by tu otworzyć i po jak krótkim czasie przyniesie nam pierwszy milion zysku!


vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy

A jak jest u Was? Co robicie tak często, że gdyby za to płacono, to już byłybyście milionerkami? 
A może któraś z Was wprowadziła już zasadę jednej minuty?
Jak się sprawdza? A może macie już swoje własne biznesy, niekoniecznie przynoszące milionowe dochody? 

Dajcie koniecznie znać w komentarzu!

vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy

vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy, wrocław, Odra

vogue, szkocka kratka, wpsomnienia, zakreecona, kręcone włosy, płąszcz orsay, blog, outfit, hala stulecia, spódnica, second hand, lumpeks, blog modowy, blog podróżniczy

Fot. Kuba:*

Płaszcz - Orsay (%% 180 zł)
Spódnica - 17 SH (ale podobną znajdziecie w Vogue, polskie wydanie za 1904 zł, sprawdźcie tutaj)
Buty - Deichman (5 Avenue, 180 zł, super promka)
Sweter - H&M (40 zł super, promka, w składzie wełna!)

Zobacz także

44 komentarze

  1. Gdyby mi płacono za marzenia turystyczne, też byłabym już milionerką...

    OdpowiedzUsuń
  2. Głowy do biznesów nigdy nie miałam, ale kiedyś z bratem, aby uniknąć kłótni i nieporozumień, stworzyliśmy listę kar. I tak na przykład, gdy ja wchodziłam do jego pokoju bez pukania musiałam płacić 1zł, gdy brałam jego rzeczy też. On z kolei płacił mi za używanie mojego magnetofonu, który dostałam na komunię ;D Ah biznesy biznesy ;D
    Piękny makijaż masz na tych zdjęciach ! <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Kochana!:D Biznesy z Rodzeństwem sa najlepsze:D

      Usuń
  3. Hahaha. Uśmiałam się przy opisie Twojego biznesu z dzieciństwa. Ja starałam się na wsi sprzedawać bukieciki z polnych kwiatów (nikt nie chciał kupić ;) ); a dla rodziców przygotowałam wystawę kosmicznych kamieni (kamienie z ogródka) ;) Dali kilka złotych za wejściówkę. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie, ta wystawa kamieni to jakiś czadzior! Sama bym chętnie na nią wpadła:D

      Usuń
  4. Nie wiem, czy to zasada jednej minuty, jednak staram się spisywać codziennie listę rzeczy do zrobienia i sukcesywnie je skreślać :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Głowę do biznesu trzeba mieć od małego :)
    Mi mogą płacić za spanie, czytanie książek na czas i ostatnio za oglądanie snookera.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. oooo, o spadniu zapomniałam powiedzieć, też bym chętnie chciała, żeby mi za to płacili:D

      Usuń
  6. Świetna zasada z tą jedną minutą, muszę popracować nad wprowadzeniem jej w życie! A stylizacja jest piękna, taka klasyczna ♥ Jestem zakochana w tym wydaniu kraty!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sprawdza się mówię Ci, chociaż niektórzy nazywają ją zasadą pięciu, lub dwóch minut:) Ja też lubię taką kratę:)

      Usuń
  7. Nie słyszałam o tej metodzie wcześniej, ale... ja ją stosuję u siebie od dawna! :) I rzeczywiście - sprawdza się ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A widzisz, czyli dla Ciebie to norma, a inni musza stosować jako specjalistyczną metoodę:D

      Usuń
  8. Fajny wpis! I piękne zdjęcia. Świetnie się prezentujesz!

    OdpowiedzUsuń
  9. fantastyczna stylizacja:)

    OdpowiedzUsuń
  10. Zasada jednej minuty, czas najwyższy ja wprowadzić 😊

    OdpowiedzUsuń
  11. Ja swój pierwszy biznes założyłam w pralni znajdującej się w pralni w bloku, w którym mieszkałam.. Mając 8 lat byłam fryzjerką :D Świetne wspomnienie..

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Super biznes:D Kto był pierwszym klientem, mama?:D

      Usuń
  12. great styling dear i love these pictures & you look fabulous..

    https://clicknorder.pk online shopping in pakistan

    OdpowiedzUsuń
  13. Cudownie <3 Tak klasycznie! Krata zawsze będzie w modzie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie:D Mi się właśnie wydaje, że ta mója spódniczka to taka vintage jest (żadnej metki nie ma i z tyłu zapinana na guziki) :P

      Usuń
  14. Tak, tak, tak! Zasadę 1 minuty znam co prawda jako zasadę 3 minut, ale to niewiele zmienia. Odkąd zaczęłam interesować się zasadami, które sprawiają, że ludzie panują lub nie panują nad swoim czasem, staram się nie odkładać na później rzeczy, które zajmują do 3 minut. Przyszedł mail - odpowiedź na niego to 2 zdania? Robię to natychmiast! Polecam. Takie 1-3 minutowe zadanka sprawiają, że później nie musimy tkwić godzinę na czynnościach, które nie sprawiają nam największej przyjemności.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie tak:) Ja też się staram, nie wychodzi za każdym razem, ale z każdym dniem jest coraz lepiej:) Najbardziej to chciałam to łóżko ścielić, to była moja bolączka każdego dnia!:D No i z tym na szczęście się udało:)

      Usuń
  15. Ja uwielbiam mieć wszyastko poukładane, dlatego mam zapisane najważniejsze czynności w Bujo dzięki czemu wiem że niczego nie pomijam :) a wykonane czynności skreślam. Co do sprzedaży i wielkich marzeń za dziecka - to brawo! Nie każdy był tak kreatywny, a jabłko za 5 zł to szacun! :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Muszę teraz jakis taki biznes wymyślić, żeby też sprzedawać rzeczy z tak dużą marżą:D

      Usuń
  16. Używam zasady dwóch minut, nie jednej ;) Ale chodzi oczywiście o to samo. Jest też zasada 5ciu sekund - kiedy nie chce Ci się czegoś zrobić, lub boisz się zrobić ten pierwszy krok (chociażby odezwać się publicznie) odlicz od 5 do 1 i zrób to! Haha niby infantylne a jednak działa ;) Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O kurdę, z tą zasadą 5 sekund to muszę spróbować:)

      Usuń
  17. Anonimowy19:15

    Bardzo ciekawa historia i suoer pomysł na wpis. Pozdrawiam☺ Ania

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się!:) Pozdrawiam i wysyłam buziaki:*

      Usuń
  18. Klimat prosto z Londynu! Sama poluję na podobny płaszczyk ;)

    Jeanne
    http://jeannebyjoannamartyn.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Polecam, chociaż przy minusowych temperaturach już się nie sprawdza:)

      Usuń
  19. Marzenia <3 co byśmy bez nich zrobiły prawda? Swoją drogą płaszczyk mnie oczarował <3

    OdpowiedzUsuń
  20. Mi mogliby płacić za zmianę pieluch 😂

    OdpowiedzUsuń
  21. hahaa, tez bym mogła wymieniać rzeczy m.i.n wspomniane przez Ciebie odkładanie na jutro. No i bałagan w domu, porozrzucane ciuchy.. Oj mogłabym być milionerką!

    OdpowiedzUsuń
  22. Hahaha! Ta opowieść z dzieciństwa świetna! ByłyśCie bardzo pomysłowe! Oj właczanie drzemki... byłabym multimilionerka gdyby placili ! 😄

    OdpowiedzUsuń
  23. miło się czytało :D

    OdpowiedzUsuń
  24. Fajne zestawienie krat w stylizacji :) Metodę jednominutową znam w innej wersji - spotkałam się z nią w książce "Getting things done". AUtor zachęca, żeby od razu robić wszystkie małe czynności, bo ponowne wracanie do nich i myślenie o nich cały czas to zbędna strata czasu i energii.

    OdpowiedzUsuń
  25. Fajny artykuł zaciekawiłaś mnie, a ta stylizacja z płaszczem też fajna. Mam podobny.

    OdpowiedzUsuń
  26. w odkładaniu rzeczy na później i na ostatnią chwilę jestem ekspertem :D byłabym milionerką :D

    OdpowiedzUsuń
  27. Zdecydowanie niech mi płacą za sen! :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za komentarz:)
Jeśli posiadasz bloga, z chęcią zajrzę do Ciebie:)
Jeśl blog Ci się spodobał, bardzo proszę o obserwację!:)
Pozdrawiam!